சிறுகதைகள்


விபத்து

கூடல்.காம்
தாம்பரம் ரயில் நிலையத்திலிருந்து மின்சார ரயில் சென்னையை நோக்கி சீறிப்பாய்ந்து சென்று கொண்டிருந்தது. என்னுடைய மனநிலை என் எதிர்கால வாழ்வை நோக்கி அதே வேகத்தில் விரைந்து கொண்டிருந்தது. ஆருயிர்த்தோழி அனுவை சந்தித்திராவிட்டால் ஆசையில் ஊசலாடிய என் மனம் தறிகெட்டு ஓடியதைத் தவிர்த்திருக்கலாம். என் வாழ்க்கை வெள்ளைத் துணியில் பட்ட கரையாக - மண்ணில் கொட்டிய பாலாக சிந்திச் சீரழிந்திருக்கும்.

நேற்றைய சம்பவத்தின் மீது என்மனம் தாவியது.

"ஹாய்.........அனு"

"ஏண்டி எப்படியிருக்கே"

"நல்லாயிருக்கேண்டி........நீ எப்படியிருக்கே?

"ஏதோ இருக்கேன்"

"ஆமா, உன்னிடம் ஒன்று கேட்கவேண்டும். மூன்று மாதங்களுக்கு முன் சாந்தி தியேட்டரில் உன்னோடு ஒருவனைப் பார்த்தேன். அவனை எவ்வளவு நாளாகத் தெரியும்?"

"ஆறு மாதமாகத் தெரியும். அவர் மிகவும் நல்லவர்."

"நல்லவர் என்றால்........"

"அவரை விரும்புகிறேன்......."

"நீ ஒரு பாவப்பட்ட ஜென்மம்........"

"என்னடி சொல்றே?.........."

"அவன் உன்னை மகாபலிபுரத்துக்கு அழைத்திருப்பானே?....."

"ஆமா! அடுத்த வாரம் போக இருவரும் முடிவு செய்துள்ளோம்......"

"அய்யோ பாவம்! அவன் ஒரு பெண் வேட்டைக்காரன். பசுத்தோல் போர்த்திய புலி. பெண்களுக்கு வலைவிரிப்பதில் வல்லவன். ஆறு மாதங்களுக்குள் திட்டமிட்டதைச் செய்து முடிப்பவன். மகாபலிபுரத்தில் அடியாட்கள் பலபேர் அவனுடைய பணத்திற்கு காத்துக்கிடப்பதை நீ அறிய மாட்டாய்! சுற்றுலாவிற்கு கூட்டிச் சென்று நெருக்கமாகப் பழகுவான். அதனை யாருக்கும் தெரியாமல் வீடியோ படம் எடுப்பான். எடுத்த படத்தை வைத்துக்கொண்டு "பிளாக் மெயில்" செய்து தன்னுடைய ஆசைக்கு இணங்க வைப்பான். வெறி அடங்கியதும் தன் வேலையைத் தொடங்குவான். வசதியான பெண்ணாயிருந்தால் பணம் பறிப்பான். ஏழையாய் இருந்தால் எட்டி உதைத்து விடுவான்.

ஒருநாள் நடந்த அந்த நிகழ்ச்சி என் நெஞ்சை விட்டு என்றுமே நீங்காது பானு......"ஆதங்கத்தோடு தோழியிடம் விவரிக்க ஆரம்பித்தாள்! மெரினா கடற்கரை மணற்பரப்பில் காதலின் இலக்கணத்தை என்னிடம் அள்ளி வீசிக்கொண்டிருந்த போதுதான், அவனின் மாஜி காதலி நேராக இருவரையும் நோக்கி வந்திருக்கிறாள். அவளைக் கண்டவுடன் இவன் முகம் கோணலாகி கோபத்தால் சிவந்திருக்கிறது. அவளிடம் அவன் கோபம் என்ன செய்யும்?

"சீ! நீயும் ஒரு மனிதப்பிறவியா? உனக்கு காதல் ஒரு கேடா?" - ஆவேசமாக கன்னத்தில் அறைந்தது போல் பொரிந்து தள்ளிவிட்டு அவள் அவ்விடத்தை விட்டுப் போய்விட்டாள்.

அந்த அதிர்ச்சியில் நான் மௌனமானேன்! என் மௌனத்தைக் கலைக்க, அவளைப் பைத்தியம் என்றான் அந்தப் பாதகன்.

எனக்கு "எய்ட்ஸ்" நோய் வந்துள்ளது என்று கூறி, வதந்தியைப் பரப்பி அவனை நம்பச்செய்தேன். ஒருவாரம் மருத்துமனையில் தங்க முடிவு செய்துள்ளேன் என்பதை உறுதிப்படுத்தினேன். அதன்பின் என்னைக் கண்டால் எய்ட்சைக் கண்டதுபோல் உன் காதலன் தலைதெறிக்க ஓட ஆரம்பித்தான். மகாபலிபுரம் சுற்றுலாவிலிருந்து ஒரு வழியாக அவனிடமிருந்து தப்பினேன்.

அனுவின் இந்தக் கதையைக் கேட்டவுடன் என் இதயம் படபடத்தது. ஆருயிர்த் தோழி சொல்வதெல்லாம் அப்பட்டமான உண்மையாய்த் தெரிந்தது....அவன் பேசிய பேச்சுக்கள் எல்லாம் கபடநாடகந்தானா?......என்னால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. இந்தச் செப்படி வித்தைக்காரனிடமிருந்து எப்படித் தப்புவது? புயல்காற்றில் அகப்பட்ட பூங்கொடியாய் என் மனம் அலைக்கழிக்கப்பட்டதை யாரிடம் போய்ச் சொல்வது?.....என் மனதில் புயல்காற்று வீசத் தொடங்கியது.

தம்புச்செட்டி தெருவில் தனியார் கம்பெனியில் டைப்பிஸ்ட்டாக சேர்ந்து நேற்றோடு மூன்று வருடம் முழுமையாக முடிந்துவிட்டது. எனக்கு உறவுன்னு சொல்லக்கூடிய ஒரே நபர் என் தாய் மட்டுமே. தாய்க்கு மகளும், மகளுக்குத் தாயும்தான் ஆதரவு; எங்கள் இருவருக்கும் வேறு எதுவுமே தெரியாது. அலுவலக வேலை முடிந்து மாலை ஏழு மணிக்குள் நான் வீடு திரும்பாவிட்டால், துடித்துப் போய்விடுவாள் அன்னை; எனக்கும் அப்படித்தான். ஆடவரைக் கண்டாலே எனக்கு ஒரு பதைபதைப்பு இருந்து கொண்டேதான் இருந்தது. அப்படி ஒதுங்கியிருந்த என் வாழ்வில் அந்த ஒரு நாள் வந்து மனசை ஆக்கிரமித்தது எப்படி என்று இப்போதும் எனக்கு விளங்கவில்லை.

ஆம். அன்று பூங்கா மின் ரயில் நிலையத்திற்குள் நுழைந்தபோது கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது. மின்ரயில் வந்ததும், அந்தக் கூட்டம் முண்டியடித்துக் கொண்டு ஏறியது. கூட்ட நெரிசலை பொருட்படுத்தாமல் நானும் உள்ளே சென்று விட்டேன். ஆனால் பற்றியிருந்த கைப்பை சற்றே நழுவியது. நெரிசலில் பை எங்கு கிடக்கிறது என்பதை என்னால் தெரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. என்னுடைய சீசன் டிக்கெட் அதில் இருந்ததால் உள்ளத்தில் பதட்டம் கூடிப்போய் முகமெல்லாம் வியர்வையால் நனைந்தது. அப்போது என் கைப்பையை எடுத்து கரம் ஒன்று நீட்டியது! நிமிர்ந்தேன்! கரத்திற்கு சொந்தக்காரர் முகத்தைக் கவனித்தேன். என் நன்றியைக்கூட எதிர்பாராமல் சென்று கொண்டிருந்தவரை வெறித்துப் பார்த்தேன். பின்னர் தினமும் அதே நேரத்தில் புறப்படும் ரயிலில் வழக்கமாகச் சந்திப்பேன். ஆனால் அவர் என்னை ஏறெடுத்தும் பார்ப்பதில்லை. நன்றி சொல்ல எனக்கு வாய்ப்புத் தரவில்லை. தினமும் அவரைக் காணவேண்டும் என்ற உந்துதல் மட்டும் என் உள்ளத்தில் புரையோடத் தொடங்கியது! அது ஏன் என்பதற்கு விடை காணமுடியாமல் என் இளமை தவித்தது! நாட்கள் உருண்டு கொண்டேயிருந்தன. ஆண் வர்க்கத்தில் அவர் ஒரு புரியாத புதிராக என் உள்ளத்தில் நர்த்தனம் புரிந்து கொண்டிருந்தார். ஆண்கள் என்றாலே பிடிக்காத எனக்கு அவர்மீது ஏனோ என் மனம் தாவியது. இது ஏன் என்பது எனக்குப் புரியவில்லை. தோழி அனுவைச் சந்திக்கும் முன்பாக என் சிந்தையை கலக்கியது அந்த ஒருநாள் சமபவம். ஆம்:

பூங்கா ரெயில் நிலைய பிளாட்பாரத்தில நடந்து உலவிக் கொண்டிருந்தார் அந்தக் கைகாரர்! மின்ரயில் வரவில்லை. என்னைக் கண்டவுடன், தனது பார்வையை தண்டவாளத்தின் மீது திருப்பி விட்டுச்சென்று கொண்டிருந்தார். அவர் அருகில் நானாகவே சென்றுவிட்டேன். சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக்கொண்டேன். இருவரையும் வேறு எவரும் உற்று நோக்கவில்லை.

"நீங்கள் எங்கிருந்து வருகின்றீர்கள்?" - என்னிடமிருந்து வார்த்தைகள் எப்படி வெளியேறின என்பது எனக்கே புரியவில்லை.

"தாம்பரத்திலிருந்து வருகின்றேன்"

"உங்களைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ளலாமா?"

"ஓ! தாராளமாக! கண்ட இடங்களில் நாம் சேர்ந்து பேசிக் கொள்வது உங்களது பெண்மைக்கு பெருமை சேர்க்காது. ஞாயிற்றுக்கிழமை மகாபலிபுரத்திற்கு வர உங்களுக்கு சந்தர்ப்பம் கிடைக்குமா?"

இப்படியொரு கேள்வியை அவர் கேட்பார் என்று சிறிதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. சற்று அதிர்ந்தபடி யோசித்தேன்.

"நான் கேட்டது உங்களுக்குத் தப்பாக தோன்றினால் விட்டு விடுங்கள்"

"வீட்டில் என் அம்மாவிடம் சொல்லாமல் நான் எங்கும் சென்றதில்லை"

"மகாபலிபுரத்தில் தோழி இருந்தால், அவளைப் பார்த்து வர உங்கம்மா அனுமதி தரமாட்டார்களா என்ன?

வீசிய வலையில் இந்த மீன் விழுந்து விட்டதா....? ஊஹீம், ஆனால் என் வாய்மட்டும் "சரி" என்றது என்னையுமறியாமல் தான் இந்த சம்மதமா?

அடுத்த கணமே ரயில் வந்தது! இருவரும் ரயிலில் ஏறி உள்ளே சென்றோம். தாம்பரத்தில் ரயில் வந்து நின்றதும் நான் இறங்கு முன்பாக அவர் "ஞாயிற்றுக்கிழமை....மகாபலிபுரம்....நினைவிருக்கட்டும்" - என்றபடி அவர் இறங்கிப் போய் விட்டார்.

அதன் பின்னர் இன்று நேர்ந்த எனது தோழியின் சந்திப்பு என் உள்ளத்தில் புயலைக் கிளப்பி சூறாவளிக் காற்றாக சுற்றி சுற்றி வலம் வந்து கொண்டிருந்தது! நாள், மணியாய், நிமிடமாய், நொடியாய் விரைந்து ஓடிக் கொண்டிருப்பதை உணரமுடிகிறது.

வெள்ளிக்கிழமை, அலுவலகத்தில் வேலைப் பளுவின் காரணமாக கடைசி மின் ரயிலைப் பிடிப்பதற்கு இன்னும் பதினைந்து நிமிடங்களே இருந்தன! அவசர அவசரமாக கைப்பைக்குள் குடையையும், சம்படத்தையும் திணித்தேன். பூங்கா ரயில் நிலையத்தை நோக்கி, ஓட்டமும் நடையுமாக செல்லலானேன்.

அங்கே - அவர்....இல்லை இல்லை......அவன் நின்று கொண்டிருந்தான்! இன்று இந்தக் கடைசி வண்டிக்கு நான் வருவதை அவன் எப்படி தெரிந்து வைத்திருந்தான் என்பதை நினைத்தபோது என் எண்ணங்கள் சிதறி ஓடின! அவன் முந்திக் கொண்டான்.

"ஞாயிற்றுக்கிழமை! மகாபலிபுரம் செல்ல தாம்பரத்தில் காலை 10-00 மணிக்கு உங்களை எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கொண்டிருப்பேன்"

அவனது வார்த்தை ஜாலங்கள் இப்போது வலையாகப் பின்னப்பட்டு என் முன்னே விரிக்கப்படுகிறதே! தப்பிக்க வழி உண்டா?

அவன் பேச்சுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே எனக்கு தெரியவில்லை. வண்டி வந்தது! இருவரும் ரயிலில் தொற்றிக் கொண்டே உள்ளே சென்றோம்! எதிரெதிரே உள்ள கைப்பிடிக் கம்பியை இருவரும் பற்றிக் கொண்டே பயணத்தை தொடர்ந்தோம். தனிமையில் இருந்ததால் ரயில் செல்லும் பேரீரைச்சலில் அவன் பேச்சுக்கள் என் காதில் விழவில்லை! காதில் விழ வேண்டாம் என்றே எண்ணினேன்! எதையோ சொல்ல மீண்டும் நெருங்கினான்.

அடுத்த விநாடி-

ரயில் குலுங்கி ஓடிய வேகத்தில் அவன் கால்கள் தடுமாறின. அடுத்து கம்பியைப் பிடித்திருந்த அவனது கை சரட்டென நழுவியது; அடுத்த விநாடி ஒரு கால், வெளிப்புறம் நழுவிக் கீழே சரிய, அவனது உடல் கண் இமைக்கும் நேரத்தில் தூக்கி வீசி எறியப்பட்டது. ரயிலின் ஓட்டத்திலும், அது எழுப்பிய பேரீரைச்சலிலும் அவன் ஓலமிட்டது எவர் காதிலும் விழவில்லை. ஆனால் எனக்கு மட்டும் கேட்டது. நான் அலறவில்லை; அசையவில்லை. என் உடலெல்லாம் வியர்வையால் நனைந்தது! மகாபலிபுரம் சென்று அங்கு நிகழவிருந்த மகாப்பெரிய விபத்திலிருந்து தெய்வாதீனமாக தப்பிவிட்டோம் என்பதை நினைத்து நீண்ட பெருமூச்சு என்னிடமிருந்து வெளியேறியது.

நன்றி: நிழல்கள்

2012 Tamil Rasipalangal Horoscope
Latest Tamil Movies Online Website
Send Greetings in Tamil
Tamilnadu Classifieds - Koodal Business Link