சிறுகதைகள்


நிகழ மறுத்த அற்புதம்

கூடல்.காம்
திருமதி ஜேம்ஸ் தன் சிறிய பெட்டியுடன் கிளம்பினாள்.

நான் போகிறேன் என்றாள்.

சிறிது நேரமாக அவளையே கவனித்துக் கொண்டிருந்த ஜேம்ஸ், என்ன அவ்வளவுதானா?... நிஜமாகவா? என்னை விட்டுப் பிரியும்போது உனக்குச் சொல்ல வேறு ஒன்றுமே இல்லையா? என்று கேட்டார்.

ஒன்றுமே இல்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

எங்கே போவாய்?

எங்கோ. வெகுதூரம். யாருமற்ற தனிமைக்கு இறக்கும் போதேனும் - நான் மட்டும் தனியாக வெறுமையும் கொந்தளிப்புமற்ற மனதுடன் இறக்க விரும்புகிறேன்.

பைத்தியம் போல் உளறாதே. இறக்கும்போது எல்லோருமே அப்படித்தான் இறக்கவேண்டும். அவர்கள் மட்டுமே தனியாக, தனித்தனியாக உலகமே திரண்டு வந்து நின்றாலும் மரணம் உன்னைத் தனிமையில் ஆழ்த்தித்தான் அணுகும்.

அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

உன் 42-வது வயதில் இப்படியொரு முட்டாள்தனத்தைச் செய்ய விரும்புவாய் என்று நான் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. என் பேச்சைக் கேள். பேசாமல் இங்கேயே இருந்து விடு.

இல்லை, நான் போக வேண்டும்.

அப்படியே தான் என்றாலும், நீ விரும்பும் தனிமைக்கு இங்கு என்ன குறைவு? நீயும் நானும், எவ்வளவு ஆண்டுகளாக - இதே வீட்டில்தான் என்றாலும் - இரண்டு முதிர்ந்த பிராணிகளைப்போல் தனித்தனியாகத் தானே இருந்து வருகிறோம். நீ விரும்பினால் இன்று முதல் வேறுவேறு அறையில் படுத்துக் கொள்ளலாம்.

இல்லை நான் நிச்சயித்து விட்டேன். நான் போய்த்தான் தீர வேண்டும்.

கடந்த இரண்டு மாதங்களாகவே திருமதி ஜேம்ஸூக்குள் அந்த எண்ணம் பதுங்கிப் பதுங்கி வளர்ந்திருந்தது. மெல்ல மெல்ல அது ரத்தமும் சதையுமாய் திரண்டு ஒரு வினோத பூதத்தைப்போல் அவளைப் பற்றிக் கொண்டது. முதல் நாளிரவு முற்றத்தில் அமர்ந்து வானத்தை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோதுதான் திருமதி ஜேம்ஸ் தீர்மானித்தாள், மறுநாள் சென்று விடுவதென்று. மேகங்களற்ற வானத்திற்கு அப்பாலிருந்து அவளை யாரோ மீண்டும் மீண்டும் அழைப்பதுபோல் தோன்றியது.

திரு. ஜேம்ஸ் தன் நரைத்த தலை முடியை இரு கைகளாலும் வருடிக் கொண்டே கீழ்நோக்கி பார்த்தபடி யோசித்தார். திருமதி ஜேம்ஸ் பேசாமல் நின்றிருந்தாள். சில கணங்களுக்குப் பின் அவள் கதவை நோக்கி மெதுவாக நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

உடனே திரு ஜேம்ஸ், சிறிது உணர்ச்சி வசப்பட்டவராய், விரைந்து ஒரு குழந்தையைப் போலவே அவளைப் பின் தொடர்ந்து சென்றார்.

கொஞ்சம் பொறு. 25 ஆண்டுகளாக நீடித்திருந்த நம் வாழ்க்கையையும், பிணைப்பையும் பொருளற்றதாக்கி விடாதே.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவளுக்குச் சொல்ல ஒன்றுமில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால், இனி அவளுக்குச் சொல்ல மட்டும் அல்ல, பேச, நினைக்க, யோசிக்க, சிரிக்க, துக்கப்பட எதற்குமே ஒன்றுமில்லை. அவள் முற்றாக உலர்ந்து விட்டிருந்தாள்.

யோசித்துப் பார். 25 ஆண்டுகள் நாம் ஒன்றாகவே பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். ஆவலும், வேகமும் மிகுந்த
அந்த முதல் இரவிலிருந்து, நாளங்கள் உலர்ந்து, உறைந்து போய்விட்ட இந்த சோகம் மிகுந்த மாலை நேரம் வரை. நீ என்னை விட்டு விலகி விடலாம். ஆனால் நினைவுகளின் சுமையை என்ன செய்வாய்?

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

உன் அந்த நாளைய முகம் எனக்கு இன்றும் நினைவிருக்கிறது. செம்மையும், பளபளப்பும் மிகுந்த கன்னங்களுடன் ஓர் அற்புத ஜ்வாலையைப் போல் நீ என் முன் நின்ற கோலம் எனக்கு என்றுமே மறக்காது. அந்த நேரத்தில் நான் உன்னை எவ்வளவு நேசித்தேன் தெரியுமா?

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

என் உடலெங்கும் படர்ந்த உன் வெப்பமான மூச்சுக் காற்றின் அலாதியான போதை, ஒரு சிவந்த திரட்சியான சர்ப்பத்தைப்போல் நீ என் மீது படர்ந்திருந்தது எதையும் மறக்கவில்லை.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

ஆனால் பார், காலம் எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிடுகிறது. உணர்வுகளின் பிரவாகத்தில் எதுவும் பதிவுக்குட்படுவதில்லை.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

உனக்கு நினைவிருக்கிறதா.... திருமணமான 3 மாதத்திற்குள் நீ படுத்த படுக்கையாகிவிட்டாய். உன் வயிற்றில் அந்த கொடூரமான கட்டி வளர்ந்திருந்தது. எவ்வளவு பெரியது! ஒரு குழந்தையைப்போல். கோழையும் குருதியும் திரண்டு ஒரு அருவருப்பான பெரிய அழுகிய முட்டையைபோல்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

அந்த நாட்களில் நான் எவ்வளவு துடித்துப்போனேன் தெரியுமா? உன் வயிற்றிலிருந்த கட்டி புற்றுக் கட்டி அல்ல என்று டாக்டர்கள் சொல்லும் வரை.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

உனக்குத் தெரியுமோ என்னவோ... உன் அறுவை சிகிச்கைக்கு முன்பாக எத்தனை இரவுகளை நான் உறக்கமின்றி கழித்தேன் என்பது. அப்போது நீ என்னருகில் ஒரு குழந்தையைப்போல் கவலையற்று அமைதியாக உறங்கிக்கொண்டிருப்பாய்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

நான் உன்னையே வெறித்துக் கொண்டிருப்பேன். உன் சீரான மூச்சுக் காற்றின் ஒலியைக் கேட்டபடி. பின் திடீர் திடீரென்று ஆவேசமும் வாஞ்சையும் கொண்டு உன் கன்னத்திலும் நெற்றியிலும் முத்தமிட்டுக் கொள்வேன். உன் உள்ளங்கையை என் மார்பின் மீது பதித்து பற்றிக் கொள்வேன். உன் உறக்கம் சற்றும் கலையாது நீ அமைதியாக உறங்கிக் கொண்டிருப்பாய்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

எத்தனை இரவுகள், கொடூரமான இரவுகள்; என் இளமையின் ஆவேசத்தையும் வேட்கையையும் இரக்கமற்று அழித்துக்கொண்ட இரவுகள்!

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

அப்போது நீ மிதிபட்டு வதங்கிய கொடியைப்போல் உறங்கிக்கிடப்பாய். உன்னருகே நான் விரகத்திலும் அதிருப்தியிலும் உறைந்து ஒரு எஃகுத் துண்டைப்போல் கிடப்பேன்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

நீ உடல் தேறுமுன் நான் முற்றாக தணிந்து விட்டிருந்தேன். இன்னும் சொல்லப்போனால் கலவிசுகம் நமக்கு என்றுமே பூரணமாக வாய்த்ததில்லை. இளமையின் சக்தியை நுகர்ந்து, திளைத்து துவளும் இன்ப லஹரி என்றுமே கானலாகத்தான் இருந்தது. கலவியின் உச்ச சுகத்தை ஸ்பரிசிக்குமுன் ஒவ்வொரு முறையும் அது கை நழுவியே போனது. இளமை மின்னிய உன் உடலின் செழுமை எனக்கு அங்குலம் அங்குலமாக இன்றும் நினைவிருக்கிறது.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

அப்போது நானும் அழகாகவே இருந்தேன். என் புஜங்களையும், மார்பு ரோமங்களின் அடர்த்தியையும், கருமையையும் பார்த்து பார்த்து எவ்வளவு மமதை கொண்டிருந்தேன்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

நீ என்ன நினைக்கிறாய் என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆனால் என்ன பயன். நாம் வெறும் உடல்களாகத்தானே வாழ்ந்தோம் என்று நினைக்கிறாய். வாஸ்தவம் தான். நாம் வெறும் உடல்களாகத்தான் வாழ்ந்தோம். வயது வந்த இரண்டு உடல்களாக. ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தெரிந்தது நான் மலடன் என்பது! என் ஜீவனற்ற பிந்துக்களை எத்தனையோ முறை பெற்றும்கூட உன் கருப்பை அதள கிணற்றைப்போல் மவுனமாய் இருந்ததன் ரகசியம் எனக்குப் புரிந்தது.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

உண்மைதான். நான் மலடன்தான். நான் குடிகாரன் தான். உனக்குத் தெரியுமா உலகில் மலடிகளைவிட மலடர்கள் குறைவு என்று. அந்த குறைவானவர்களில் நானும் ஒருவன் என்றால் எப்படியிருக்கும்?

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

ஆண் மலடுகள் ஒன்று தற்கொலை செய்து கொள்வார்கள், அல்லது சமூக சேவையில் ஈடுபடுவார்கள். எனக்குத் தற்கொலை செய்து கொள்ளத் துணிவில்லை. அதனால் குடிக்க ஆரம்பித்தேன். குடித்துக்கொண்டே சமூக சேவையில் ஈடுபட முடியாது என்பதால் கவிதைகள் எழுதினேன். கழிவிரக்கத்தில் தோய்ந்த உதவாக்கரை கவிதைகள். இப்போது கூட எழுதுகிறேன். நேற்று கூட ஒன்று எழுதினேன்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

வாழ்க்கையின் எல்லா பருவங்களும் முடிந்து மறைந்து விட்டன.

பூக்களில் மகரந்தம் வற்றிவிட்டது.
தளிர்விட்ட இறகுகள் சருகாகிவிட்டன.
சிறகசைப்பு ஓய்ந்துவிட்டது.
இதோ, அந்தியும் சாய்ந்துவிட்டது.
நாளங்கள் உலர
நரம்புகள் தளர்ந்து தேகம் சில்லிடுகிறது.
இரவும் மரணமும் கவியும் போது எல்லாம் குளிர்ந்துவிடும்
நிச்சயமாய்
அமைதி பனி போன்று படர்ந்து போர்த்திவிடும்
எல்லாவற்றையும்....

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

உண்மைதான். நான் நிறையத்தான் குடித்தேன். இரவு பகல் என்று பாராமல், வீடு வெளியென்று பாராமல்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

என் வேலையைக் கூட விட்டுவிட்டேன். தெருப்பையன்கள் என்னைக் கேலி செய்தார்கள். ரிக்ஷாக்காரர்கள் முதல் சாராயக் கடைக்காரர்கள் வரை எல்லோரிடமும் வசையும் உதையும் வாங்கினேன். வாஸ்தவம்தான், நான் மீளமுடியாத குடிகாரனாகி விட்டேன்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக உன்னை நான் வெறுத்தேன். உன்னைத் தவிர நான் யாரை வெறுத்திருக்க முடியும். என் வெறுப்பை பொருட்படுத்துபவர்கள் வேறு யாரிருக்கிறார்கள் எனக்கு!

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

என் மலட்டுத் தன்மையைப் பரிகசித்தது உன் வெறும் வயிறு. உன்னை நான் மிகவும் வெறுத்தேன். போதை யூட்டிய உன் தேகத்தைக் குதறி விட விரும்பினேன். கட்டுக்குலையாத உன் அடிவயிற்றை உதைத்துவிட விரும்பினேன். சில சமயம் அப்படிச் செய்யவும் செய்தேன்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

எனக்குத் தெரியும் நீ மிக நல்லவள் என்பது.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

மாதம்தோறும் ரேஷன் வாங்க நீயே சென்றாய் காய்கறிகளுக்கும் நீயே சென்றாய்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

அடகுவைக்க மார்வாடி கடைக்கும் நீதான் போனாய். எல்லாம் நீதான். துவைத்துப்போட, சமைத்துப்போட, உதை வாங்க, பட்டினி கிடக்க எல்லாம் நீதான்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

இவ்வளவுக்குப் பிறகும் நான் அவ்வளவு மோசமான மனிதன் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை.

பெண்களின் சுகதுக்கங்களை நான் நன்கு அறிவேன்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

அது சரி! நான் உனக்கு இழைத்த அநீதிகளை நீ ஏன் சகித்துக் கொண்டாய்?

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

உண்மையில் நீ எவ்வளவு மென்மையானவள் என்பது எனக்குத் தெரியும்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

நம் வீட்டு அசோக மரத்திலிருந்து அழகிய கோலம் போல் மலர்கள் இறைந்து கிடப்பதைப் பார்க்க உனக்குப் புல்லரித்துவிடும்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

மழை நாட்களில் நனைந்த காகம் எதிர்வீட்டு மொட்டை மாடியில் ஈர சிறகுகளைப் படபடவென்று ஓசையுடன் அடித்தபடி தன் சிறிய கழுத்தை இப்படியும் அப்படியுமாக திருப்பி திருப்பி சிலிர்த்துக் கொள்வது உனக்கு மாபெரும் அற்புதம்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

சமையலறையில் சற்றும் பயமின்றித் திரியும் அந்தச் சுண்டெலி சோற்றுப் பருக்கையை வாயில் திணித்துக் கொண்டே முழித்து முழித்துப் பார்ப்பதை நீ எப்படி ரசிப்பாய் என்பதை நான் பார்த்து இருக்கிறேன்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

குளியலறை தடுப்புச்சுவர் மீது அசையாமல் கிடந்த அந்த சாம்பல் நிற கர்ப்பிணி பல்லியைக் கூடத்தான் நீ மிகவும் நேசித்தாய்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

நம் வீட்டு காம்பவுண்ட் சுவரருகே இருக்கும் தென்னை மரம் ஒவ்வொரு பருவத்திலும் காய்களை இரவோடிரவாக திருட்டுக் கொடுத்துவிட்டு நிற்கும். அந்த அசட்டுத் தென்னை மரத்திற்குக் கூட மழை நாட்களில் வந்துவிடும் மேனிச் செருக்கை நீதான் எனக்கு உணர்த்தினாய்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

உன்னிடமிருந்து நான் நிறையக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

நீ காட்டித்தந்த சந்தோஷங்களை நான் மறுப்பதற்கில்லை என்றாலும் உன் உலகம் சிக்கலற்றது. அது முகிழ்ந்த மலர்களாலும், ஈரக்காக்கைகளாலும், சுண்டெலிகளாலும், கர்ப்பிணி பல்லிகளாலும், அசட்டுத் தென்னை மரங்களாலும் ஆனது.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

ஆனால் என் உலகம் அப்படியல்ல. அது சுண்ட—லிகளுக்கும், கர்ப்பிணி பல்லிகளுக்கும் வெகு அப்பால் இருந்தது. வேதனையும், தள்ளாட்டமும், ஏமாற்றமும் நிறைந்தது.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

மழைக்காற்று வீசும்போது உனக்கு அதன் குளிர்ச்சி தெரிகிறது. எனக்கு அதனால் சோகம்தான் ஏற்படுகிறது. காற்றுக்குள் காலமும், காலத்திற்குள் வெறுமையும் மறைந்து கிடக்கிறது.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

நீ என்ன நினைக்கிறாய் என்று எனக்குத் தெரியும்.

நான் குடிகாரன்; நான் கவிஞன். அதனால் உளறுகிறேன். எப்போதும் தரையில் கால் பதியாமல் மிதக்கிறேன் என்றுதானே!

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

உண்மைதான். நான் மிதப்பில் தான் உளறுகிறேன் என்றே வைத்துக்கொள். ஆனால் தரையோடு பிணைந்த வாழ்க்கையின் சிறுமை மிதக்கும் போதுதான் கண்களுக்குப் புலப்படும்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

இத்தனையும் நீ என்னை விட்டுப் பிரிந்த விடுவாய் என்பதற்காகச் சொல்லவில்லை.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

சரிதான். நீ என்னை விட்டுப் பிரிவது ஒரு வகையில் ரொம்பவும் சரிதான். ஒருவேளை நான் நீயாக இருந்து நீ நானாக இருந்திருந்தால் நிச்சயம் வெகு நாட்களுக்கு முன்பே உன்னை விட்டு நான் பிரிந்திருப்பேன்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

வாழ்க்கையில் அநேக சந்தர்ப்பங்களில் நம்மால் சரியானதை யோசிக்க மட்டுமே முடிகிறது; செய்ய முடிவதில்லை. வாழ்க்கை எத்தனை கொடூரமானது என்பதை நீ அறிய மாட்டாய்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

எப்படியிருந்தாலும் உனக்கு நான் இழைத்த கொடுமைகளுக்கு மன்னிப்பே கிடையாது. நான் மலடன் என்றால் அதற்கு நீ என்ன செய்வாய்? என் தவறுகளை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால் தவறுகளை ஒப்புக் கொள்வதால் மட்டும் என்ன பயன்?

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

ஒருவேளை, ஒருவேளை எனக்கு ஒரு குழந்தை, ஒரேயொரு குழந்தை மட்டும் பிறந்திருந்தாலும் கூட நான் முற்றிலும் வேறுவிதமாக வாழ்ந்திருப்பேனோ என்று நீ யோசிக்கக்கூடும்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

நானும் அப்படி யோசித்துப் பார்த்ததுண்டு. ஆனால் நான் வேறு மாதிரி இருந்திருப்பேனோ என்பதை நிச்சயமாகச் சொல்ல இயலவில்லை. இதுவரை வாழ்ந்ததை விட சற்று கண்ணியமானவனாக வாழ்ந்திருக்கக்கூடும். என்றாலும் அப்போதும் நான் இன்று போலவே ஒரு பரிதவித்த ஆத்மாகவே இருந்திருப்பேன். அப்போதும், இப்போது போலவே காலத்திரைக்குப் பின்னால் புதைந்து கிடக்கும் வெறுமைதான் என் கண்களில் பட்டிருக்கும்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

உனக்குத் தெரியுமா? வாழ்க்கையின் வெறுமையை அனுபவங்களால் நிரப்பிச் சரிகட்டிவிட முடியாது. அன்பாலுங்கூட அதை நிரப்பி விட முடியாது என்றே தோன்றுகிறது.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

வயோதிகத்தில் அனுபவங்களுக்கும் அன்புக்கும் வாய்ப்புகளே இல்லை. வயோதிகம் எல்லாவற்றையும் உலர்த்திவிடும்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

கால்களின் ஆடுசதை சூம்பிவிடும் போது ஓட்டம் நின்றுவிடும். அப்போது காலம் என்ற வேசை உன்னைச் சூறையாட உன் முன் அம்மணமாய் வந்து நின்றுவிடுவாள்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

வயோதிகம் எவ்வளவு இரக்கமற்றது தெரியுமா? அது உனக்குப் புலப்பட இன்னும் நாட்கள் பிடிக்கும். நீ என்னை விட பதினைந்து வயது இளையவள். உன் கால்களில் இன்னும் பலம் இருக்கிறது, நடப்பதற்கும் கடப்பதற்கும், உனக்குப் புரியாது.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

என் பேச்சு நாடகத்தன்மை மிகுந்ததாக இருக்கிறது என்று உனக்குத் தோன்றுகிறதா? வாழ்க்கை எப்போதும் அப்படித்தான். ஆனால் நாம்தான் அது அப்படியில்லை என்று எதிர்நாடகம் ஆடுகிறோம்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

வயோதிகம் எப்படி படர்கிறது தெரியுமா? வைகறைக்கு முன்பான அந்த இளம் இருட்டில் ஒளியின் முதல் கீற்று சந்தடியின்றி திடீரென்று இழைந்து விடுவதை போல் வெகு ரகசியமாய் உனக்குள் பாய்ந்து விடும் அது. உன் நாளங்களை வற்றச் செய்து விடும். உன் அழகிய கரிய கேசத்தை உதிர்த்து, உன் காதோரங்களில் நரைபடியச் செய்துவிடும். உன் பற்களைப் பிடுங்கி எறிந்துவிடும்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

திடீரென்று, ரொம்பவும் திடீரென்று உன்னை யாரோ ஒரு விண்வெளிக் கப்பலில் ஏற்றி வெகுதூரம் அழைத்துச் சென்று யாருமற்ற ஒரு தனிக் கோளத்தில் இறக்கிவிட்டது போலிருக்கும். முதுமை என்னும் அந்த கோளத்தில் தனியாக நீ மட்டும், நீ மட்டுமே இருக்க நேர்ந்துவிடும்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

இளமையும், வேகமும் மிகுந்த உலகம் உன் கண்முன் இயங்கித் துடித்தாலும் அதை நீ நெருங்க முடியாது. உனக்கும் அதற்கும் இடையில் ஒரு பெரிய கண்ணாடித் திரை விழுந்து விட்டிருக்கும்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

நான் சொல்வதை நீ என்னை விட்டுப்பிரிந்தாலும் இன்னும் சில ஆண்டுகளில் நீ நிச்சயம் உணர்வாய்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

என் பேச்சைக் கேள்! நீ என்னை விட்டுப் பிரிவது ஒரு வகையில் சரிதான் என்றாலும் கூட நீ என்னை விட்டுப் பிரியாதே. தயவு செய்து வயோதிகத்தின் வெறுமையையும் தனிமையையும் ஏற்றுக் கொள்ளாதே. அது மிகவும் பயங்கரமானது, அதைவிட உன்னை நீ மாய்த்துக்கொள்; உனக்காக நான் மிகவும் சந்தோஷப்படுவேன்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

வயோதிகத்தின் தனிமை மனிதனிடம் ஏற்படுத்தும் விளைவுகள் மிகவும் வினோதமானவை. மாலையில் சூரியன் அஸ்தமித்து இருள் சூழத் துவங்கும்போது எல்லாமே மாறி விடும். நீ கற்பித்துக்கொண்டிருக்கிற தனிமையின் வசீகரம் திடீரென்று மறைந்து விடும். மேகங்கள் குவிந்து அவற்றில் மஞ்சளும் செம்மையும் பட அக்குறுகிய நேரம் ஆழ்ந்த கசப்புணர்வை விளைவித்துவிடும். அப்போது மனிதத் துணைக்காக பரபரப்புடன் யாசித்து நிற்கும் உன் மனம்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

நீ நினைப்பது போல் இயற்கை அவ்வளவு ரம்மியமானதல்ல. இதோ பார்! வெளியே பனிக்காலம் முடிந்து வசந்தம் வரத் தொடங்கிவிட்டது. எங்கும் பசுமை படர்ந்து சிரிக்கிறது ஆனால் என்ன? அது உன்னை என்ன செய்யும்? ஒன்றும் செய்யாது. வசந்தம் வயதானவர்களை என்றும் ஒன்றுமே செய்யாது. வாழ்க்கையின் வெறுமைக்கு முன் இயற்கையின் பாத்திரம் ஒன்றுமில்லை.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் பேசவில்லை.

ஏன், கர்த்தருக்குக்கூட வெறுமையில் ஏதும் பாத்திரம் இல்லை. ஒரு வேளை அதை வழங்கியதைத் தவிர.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

நான் வாழ்க்கையைக் கண்டு பயப்படுகிறவன். அதன் வெறுமைக்கு முன் எப்போதும் கையைப் பிசைந்து கொண்டு நிற்பவன். உனக்கு நினைவிருக்கிறதா? நீ ஒவ்வொரு ஞாயிறன்றும் ஸ்தோத்தரிக்கும் அந்த சங்கீத வரிகள்! அவற்றை நான் இப்போது அடிக்கடி உச்சரிக்கிறேன்.

கர்த்தாவே ஆழங்களிலிருந்து நான் உம்மை நோக்கி கூப்பிடுகிறேன்.

ஆண்டவரே என் சத்தத்தை கேளும். என் விண்ணப்பத்தின் சத்தத்திற்கு உமது செவிகள் கவனித்திருப்பதாக.

கர்த்தாவே என் இருதயம் இறுமாப்புள்ளதல்ல; பெரிய காரியங்களிலும் எனக்கு மிஞ்சிய காரியங்களிலும் நான் தலையிடுகிறதுமில்லை.

தாயின் பால் மறந்த குழந்தையைப் போல் என் ஆத்மாவை அமரப்பண்ணினேன். என் ஆத்மா பால் மறந்த குழந்தையைப் போல் இருக்கிறது.

தேவனே மௌனமாய் இராதேயும், பேசாமல் இராதேயும், தேவனே! சும்மா இரோதேயும்.

வாழ்வின் வெறுமை ஒருவகையில் பால் மறந்த குழந்தையின் உணர்ந்தும் உணராததுமான சோகத்தைப் போன்றது தான்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

சொல்வதைக் கேள். பேசாமல் இங்கேயே இருந்துவிடு. நம் பிரிவு நம்மிருவருக்கும் மேலும் அதிகமான துக்கத்தைத் தான் தரும். நாற்பத்திரண்டாவது வயதில் ஒரு விடலைச் சிறுமியைப்போல் நடந்துக் கொள்ளாதே.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

காலம் எல்லாவற்றையும் ஆற்றிவிடும்; அல்லது மறக்கச் செய்துவிடும்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

பார். குளிர்ந்த மலைக்காற்று கூர்மையாக வீச ஆரம்பித்துவிட்டது. வெளியே முற்றாக இரவு சில்லிட்டுப் பரவிவிட்டது. நிலவும், நட்சத்திரங்களும் அற்ற பனிக் காலத்து இரவு எல்லையற்ற ரகசியம் போல் சூழ்ந்து விட்டது. அங்கு ஒன்றுமில்லை; இருளைத் தவிர, மௌனமும் வெறுமையுமே படிந்திருக்கிறது எங்கும்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

இந்தப் புராதன வீட்டின் நிசப்தம் என்னை அச்சுறுத்திக் கொன்று விடும். தயவு செய்து என்னை விட்டுப் போகாதே, என் தளர்ந்த முகத்தைப் பார். என் நடுங்கும் மெலிந்த கைகளைப் பார்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

முதுமையையும், வெறுமையையும் யாராலும் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாது. என்றாலும் ஒருவருக்கொருவர் துணை என்ற ஆசுவாசம் நமக்கு நிச்சயம் கிடைக்கும். இரண்டு குடிகாரர்களைப் போல், தனித்தனிக் கோப்பைகளில் நமக்கான இந்தத் தனித்தனி விஷத்தை நாம் சேர்ந்தே குடிப்போம். என் விஷம் என்னைக் கொல்லும் வரை அல்லது உன் விஷம் உன்னைக் கொல்லும் வரையேனும்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

திடீரென்று திரு ஜேம்ஸ் கைகளால் முகத்தை மூடியபடி விசும்பி விசும்பி அழ ஆரம்பித்தார்.

வெகு நேரமாக தன் கணவனையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த திருமதி ஜேம்ஸ் பெட்டியைக் கீழே வைத்துவிட்டு மெல்ல அவரிடம் சென்று, அவரது தோள்களை ஆதரவாகப் பற்றிக் கொண்டாள். தன் மனைவியின் கைகள் தன் மீது பட்டவுடன் திரு ஜேம்ஸ் மேலும் சப்தமிட்டு அழுதபடி அவளை இறுகத் தழுவிக் கொண்டார்.

திருமதி ஜேம்ஸ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

நன்றி: கதை அரங்கம்

2012 Tamil Rasipalangal Horoscope
Latest Tamil Movies Online Website
Send Greetings in Tamil
Tamilnadu Classifieds - Koodal Business Link