சிறுகதைகள்


தடை ஓட்டங்கள்

கூடல்.காம்

அமெரிக்காவிலிருக்கும் மகன் பிரசாத்திடமிருந்து கடிதம் வந்திருக்கிறது. சம்பிரதாயமான நலம் விசாரிப்புகள்... செய்திகள்.... முடிந்தபின் கடிதத்தின் ஒரு பகுதி, என்னைக் கட்டிப் போடுகிறது.

"சமீபத்தில் இங்கிருக்கும் தமிழ்ச் சங்கத்திற்குப் போயிருந்தேன். அங்கே அறிமுகமான ஒரு தமிழர், நான் உங்கள் மகன் என்பதை அறிந்ததும் ரொம்பவே ஒட்டிக் கொண்டார். உங்கள் ஒவ்வொரு கதையும் அணுஅணுவாக ரசித்து, நுட்பமாக அவர் அலசியதைப் பார்த்து.... எனக்கே கொஞ்சம் வெட்கமாகப் போய்விட்டது. உங்களோடு கூடவே இருந்த நாட்களில், நீங்கள் எழுதுவதைக் கிண்டல் செய்வதைத் தவிர.... நான் வேறென்ன செய்திருக்கிறேன்? இப்போது எட்ட இருந்து கொண்டு... உங்களுக்குள் இருந்த இன்னொன்றைப் பிரமிப்போடு பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். நீங்கள் ஏன் நிறைய எழுதுவதில்லை... நாவலுக்கெல்லாம் முயற்சிக்கவில்லையா என்று அவர் கேட்டார். வீட்டிற்குச் சென்று தனிமையில் யோசித்தபோது, அவரது கேள்விக்கு எனக்குக் கிடைத்த பதில்.... "நாங்கள்"! ஆமாம்..! உங்களில் கொஞ்சத்தைத் தள்ளி வைத்துவிட்டுத்தான் எங்களை நீங்கள் உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள்! அம்மா...! இனியாவது தொலைத்ததைத் திரும்ப எடுங்கள்! எங்களுக்காக வாழ்ந்து.... எங்களை முழுமைப்படுத்திவிட்ட நிறைவு மட்டும் உங்களுக்கு போதாது! இனிமேலாவது.... உங்கள் தேடல்களுக்கு மட்டுமென்றே உங்களை அர்ப்பணித்துக் கொள்ளுங்கள்...."

தொடர்ந்து நீண்டு கொண்டே போன கடிதத்தைப் படிக்க முடியாமல், பனிப்படலம் கண்களுக்குத் திரைபோட.. அதனூடே மங்கலான சில காட்சிகள்.

திருவிழாச் சந்தடியில் தவறவிட்ட குழந்தையை மீட்டெடுக்கும் ஆவேசம். அன்று என் ஒவ்வொரு அணுவிலும் ஆக்கிரமித்து, என்னை ஆட்டிப் படைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தத் திருமணப்பேச்சு என்றைக்குத் தொடங்கியதோ, அப்போது முதலாகவே எனக்கே எனக்கென்று ஒரு நிமிடம் கூட வாய்க்கவில்லை. உறவுகளின் வருகை, தொடர்ச்சியான கடைத்தெருப் படையெடுப்புகள், மணத்திற்கு முன்னும் பின்னுமான சடங்குகள்..., விருந்துகள், வேர்களைப் பிரிந்து வேற்றிடம் செல்லும் மன உளைச்சல்கள், தனிக் குடும்பப் பொறுப்புகள், புதியதொரு தோழமையுடன் அலைவரிசைப் பொருத்தம் சரிவர அமைந்தாக வேண்டுமே என்ற பயங்கலந்த பரபரப்பு...! எல்லாம்... ஒரு வழியாக ஓய்ந்து, மனசும் ஓரளவு சமனப்பட ஆரம்பித்துவிட்ட பிறகு, இன்றைக்குக் கிடைத்திருக்கிற நிம்மதியான சூழலைத் தவற விட்டுவிடக் கூடாதே என்று நெஞ்சு பதைக்கிறது. பொத்திப் பொத்தி மூடிவைத்திருக்கும் பெட்டகத்தைப் பிரிக்கிற தவிப்போடு பரணிலிருந்து அந்தப் பெட்டியைக் கீழே இறக்குகிறேன். தனிவீடு பார்த்து இருவருமாய்ப் பொருட்களைப் பிரித்து அடுக்கும்போது, அந்தப் பெட்டியை மட்டும் நானே தனியாகப் பிரித்துக் கொள்வதாகச் சொன்னபோது...

"ஓ... அது உன்னோட அந்தரங்கக் கருவூலமாக்கும்..." என்று ரவி செய்த கிண்டல் நினைவுக்கு வருகிறது. கருவூலம் மட்டுமா.. என் கர்ப்பக்கிரகமே இதுதானே என்று எண்ணியபடி பெட்டியைத் திறக்கிறேன்.

பழுப்பேறிப்போன புத்தகங்கள்.. காகிதக் கத்தைகளிலிருந்து அந்துருண்டை, எறும்புப்பொடி மணங்களெல்லாம் ஒன்றிணைந்த மக்கிப்போன ஒரு நெடி வெளிப்பட்டு நாசியைத் தாக்குகிறது. சற்றே கண்மூடி.. என்னை எனக்கே நினைவூட்டுகிற அந்த வாசனையின் ரசனையில் அமிழ்கிறேன். "ஆறாப்பு" "ஏழாப்பு" படிக்கிற நாட்களில் பெரிய மனுஷி மாதிரி "நான் கதை எழுதப்போகிறேன்" என்று கையில் ஒரு பென்சிலும், அப்பாவுக்கு யாரோ தந்த புது வருஷ டைரியுமாய்த் தனிமை தேடி ஒதுங்கத் தொடங்கிய காலத்தில் கிறுக்கிய முதிராத பிஞ்சுக் கையெழுத்துக் கோணல்மாணல்களில் தொடங்கிக் கல்யாணத்திற்கு முன்பு நான் எழுதிக் கடைசியாக வெளிவந்த வார, மாத இதழ்ச் சிறுகதைக் கத்தரிப்புக்கள் வரை... அந்தப் பெட்டியை நிரப்பியிருந்த என் பிரத்தியேக சொத்துக்களை உன்மத்தமாய்த் தழுவியபடி... உள்ளெரியும் அக்கினிக்கு ஆகுதி வார்க்கிறேன்.

அடுத்த படைப்பைத் தொடங்குவதற்கு முன்பு, என்னை நானே உயிர்ப்பித்துக் கொள்ள, வழக்கமாக நான் கையாளுகிற உத்தி தான் இது! பழசைப் புரட்டுகையில்... மனது.. படிப்பையே வேகம் எடுக்கும்! முன்னிலும் நன்றாக... முன்னிலும் விரைவாக ஓடும் ஆக்ரோஷம் கிளர்ந்து வர, எழுத்தில் வீச்சும், வீரியமும் பொங்கி வரும்.

இன்று.... எப்படியும் ஏதாவது ஒன்றை எழுதியே ஆகவேண்டும்! படைப்பாக்க அவசரத்தில் மனம் துடிக்கிறது. புது வாழ்க்கை.... புதிய அனுபவங்கள்! எழுதச் செய்தியா இல்லை? என் நினைவுச் சேமிப்பிலிருந்து எழுதத் தோதான ஒன்றை இனம்பிரித்து உருவிப் படிப்படியே அந்த இழையைப் பற்றிக் கொண்டு மேலேறுகிறேன். தரையிலிருந்து மெள்ள.... ஒவ்வொரு சுற்றாய் வட்டமிட்டு வட்டமிட்டு.... உயர்ந்து கொண்டே போகிற பறவைக்கு வானமண்டலத்தில் வாகான பிடி கிடைத்ததும்.... சீரான கதியில் அது பறக்கத் தொடங்குவதைப் போல.. என் சஞ்சாரமும் அதன் உச்சத்தை எட்டுகிறது. சிலந்திவலைப் பின்னலாய்... இழையோடு இழை கூட்டிப் படைப்புச் சுருதியின் லயத்தில் ஒன்றிக் கரைந்து என்னையே நான் இழக்கத் தொடங்குகிற வேளையில், வாயில் அழைப்பு மணி ஒலிக்கிறது. தவம் கலைந்தவளாய்ச் சென்று கதவைத் திறக்க, நடுத்தர வயதுப் பெண்ணொருவர் நின்று கொண்டிருக்கிறார்.

"நான் கீழ் ஃப்ளாட்லே குடியிருக்கிறேன். ரவி இல்லையா?

"அவர் ஆஃபீசுக்குப் போயிருக்காரே"

"இல்லே.. ரவியோட கல்யாணத்தப்ப நான் ஊரிலே இல்லை! இன்னிக்குக் காலையிலேதான் வந்தேன். அதுதான் விசாரிக்கலாம்னு....! கண்களில் தெரிந்த ஆர்வமும் ஊடுருவுவது போன்ற பார்வையும் இவள் தவிர்க்க முடியாதவள் என்பதை அறிவிக்க...

"ஆமாம்மா... உள்ளே வாங்க" என்று அழைக்கிறேன்.

விருந்துபசாரத்தின் இடையிடையே பரஸ்பர விசாரிப்புக்கள்..., அந்தக் குடியிருப்பின் வேறுபட்ட பல பிரச்சனைகள், அங்கே இருக்கும் குடித்தனக்காரர்களின் பன்முகத்தன்மைகள்.... நடுநடுவே புதுமணப் பெண்ணுக்குச் சில ஆலோசனைகள் என்று நீண்டு கொண்டே சென்ற உரையாடலில்... சுருதி கூட்டிக் கொண்ட என் மோனநிலை... முற்றிலுமாய்க் கழன்று போகிறது. அந்தப் பெண்மணி விடைபெறும் நேரத்தில் தொலைபேசி மணி ஒலிக்கிறது.

"ஹலோ இந்து! இன்னிக்கு சாயங்காலம் நான் வர்றப்ப ரெடியா இரு! ராத்திரி எங்க ஆஃபிசர் வீட்டிலே டின்னர்!"

மணி, மாலை நான்கைத் தொட்டிருக்கிறது. கலைந்து கிடந்த தாள்களைச் சீராக அடுக்கி வைதது விட்டுக் கிளம்ப ஆயத்தமாகிறேன்...

பிரசாத்தின் கடிதத்தை ரவியிடம் காட்டுவதற்காக ஹாலுக்கு வருகிறேன். டி.வி.யில் ஏதோ ஒரு பட்டிமன்றம் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது.

"ஆண்களிலே எத்தனையோ ஐ.பி.எஸ். அதிகாரிகள் எவ்வளவோ தீரச் செயல்களைச் செய்துகிட்டிருக்காங்க... ஆனா ஒரு பெண் அப்படிங்கிறதுக்காகக் கிரண்பேடியைத் தூக்கி வச்சுக் கொண்டாடறோம். இது வரைக்கும் விண்கலத்திலே போகாத ஆண்களா? இந்தக் கல்பனா சாவ்லாவுக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி ஒரு "பப்ளிசிட்டி"...?

ஏதோ ஒரு வாதத்திற்காக யாரோ ஒரு பேச்சாளர் மூர்க்கமாய்ச் சாடிக் கொண்டிருக்க... கூட்டம் கைதட்டி ஆரவாரிக்கிறது. கடிதத்தைக் கொடுத்துவிட்டு அறைக்குள் வந்து அயர்வாய்க் கண்களை மூடுகிறேன். விட்ட இடத்திலிருந்து காட்சிகள் விரிகின்றன.

நள்ளிரவின் சிள்வண்டு ரீங்காரம், என் தனிமைக்கு ஒரு பின்னணி இசை போலக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கப் படுக்கையறையின் ஒரு மூலையில்.. மேசை விளக்கின் ஒளி, பிறர் தூக்கத்தை உறுத்தாத வகையில் அமைத்துக் கொண்டு எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். எழுத்துக்கள், தாள்களில் அடுத்தடுத்து அரங்கேறிக் கொண்டே போக... கை, கால் முளைத்த ஒரு பிஞ்சுப் பூவாய் மகன் பிரசாத் என்னருகே கிடந்த அந்த முதல் கணத்திலும், பஞ்சுப் பொதியாய் மகள் ப்ரீதியைப் பெற்றெடுத்த பொழுதிலும் அனுபவமாகிய அதே கிளர்ச்சி, என்னுள் தரிசனமாகிறது. அவர்களை வருடிக் கொடுக்கிற சுகம்.... ஆரத்தழுவி அணைக்கிறபோது உள்ளே ஓங்கி வளருகிற பரவசம்... இப்படிப்பட்ட தருணங்களிலும் எனக்குச் சாத்தியமாகிறது என்பதற்காகவே... எப்படியாவது அதைத் தக்கவைத்துக் கொண்டு விட வேண்டும் என்பதற்காகவே.... இந்த ஓட்டத்தையும் நொண்டி நொண்டியாவது ஓடிக் கொண்டிருக்கிறேன். மெய் சோர்ந்து, கை தளர்ந்து... கண்களில் இரண்டிரண்டாய்க் காட்சிகள் தெரியத் தொடங்கும் வரை.... என் எழுத்தும் தொடர்ந்து கொண்டு போகிறது.

பகற்பொழுதுகளில் எவ்வளவுதான் முயன்றாலும்.... சிந்தனை ஓட்டத்தின் கண்ணிகளை அறுபடாமல் காப்பதென்பது, எனக்குச் சாத்தியப்படாத கானல் நீராகவே இருந்து கொண்டிருக்கிறது. காலையில் எழுந்து பம்பரமாய்ச் சுழன்று ரவியையும், குழந்தைகளையும் அனுப்பிவிட்டுக் கதவைச் சாத்தும் நேரம், முனியம்மா குரல் கொடுப்பாள். பாத்திரங்களை ஒழித்துப் போடுவதோடு என்னை விட்டுவிட அவளுக்கு மனம் வராது! குடிகாரப் புருஷனின் பிரதாபங்களை என்னிடம் கொஞ்ச நேரமாவது புலம்பித் தீர்ப்பதில் அவளுக்கு ஏதோ ஓர் ஆறுதல்! சக மனுஷ நேசத்திற்காகவும்... இதுவும் ஒரு வகையில் அனுபவக் கொள்முதல்தானே என்றும் நானும் அவள் பேச்சுக்கெல்லாம் அலுக்காமல் செவி கொடுத்துக் கொண்டிருப்பேன். பறந்து போகிற நிமிடங்களைப் பிறகு பிடிக்கவா முடியும்? சின்னவளை ஸ்கூலிலிருந்து அழைத்து வந்து மாலை டிபன் தயாரித்துப் பிள்ளைகளோடு வீட்டுப் பாடத்தில் உட்கார்ந்து.... பின், இரவு உணவு தயாரித்து....!

கணவன் சம்பாதித்துப் போட, ஒழிந்த நேரத்தில் வீட்டில் சொகுசாய் இருந்து, ஒரு "ஹாபி" யாய்க் கதை எழுதும் பெண்கள் என்று பிரபல நாவலாசிரியர் ஒருவர் இன்று பத்திரிக்கையில் தந்திருந்த பேட்டியைப் படித்தபோது குமுறிக் கொண்டு வந்தது! அவரைப்போல "மூடு" ஏற்படுத்திக் கொள்வதற்காகவே ஹோட்டலில் அறை எடுத்தோ... வீட்டின் அறைக் கதவை அடைத்துக் கொண்டு, தொந்தரவு செய்யவேண்டாம் என்று போர்டு போடுவது போல சிவப்பு விளக்கை எரியவிட்டுக் கொண்டோ எழுத முடிகிறதா என்ன?

பல வகைகளில் பார்த்தால்.... ரவி என்னவோ நல்லவர்தான்! வீணையை முறித்துப் போட்டுக் குரல்வளையையே நெரித்துவிடும் ஆண்களையெல்லாம் போல நடந்து கொள்ளாமல், அன்பாக, அனுசரணையாக நடந்து கொள்பவர்தான்! ஆனாலும்.. இருந்த இடத்திலேயே காப்பியைக் கொண்டு வந்து கொடுத்து... சாப்பிட்ட தட்டிலேயே கைகழுவி விட்டு எழுந்திருக்க, அம்மா உண்டாக்கியிருந்த பழக்கம், மனைவியிடத்திலும் கூட அப்படிப்பட்ட சௌகரியங்களை அவரை எதிர்ப்பார்க்க வைத்திருந்தது! தன்னுடைய வசதியிலோ... குடும்பத்தின் சீரான ஓட்டத்திலோ சின்னதாக ஒரு அபசுரம் கூடத் தட்டாமல்.... அவள் என்ன செய்தாலும் அவருக்குச் சம்மதம்தான்! ஊரை விட்டுத் தள்ளியிருந்த தொழிற்சாலைப் பணிக்குக் காலை ஆறு மணிக்கெல்லாம் கிளம்பிச் சென்றுவிட்டு, இரவு ஏழு மணிக்கு மேல் திரும்பும் அவரிடம், ஸ்கூல் பீஸ், எலெக்ட்ரிக் பில்.... இவற்றையெல்லாம் கட்டும் சின்னச் சின்ன உதவிகளைக் கூட என்னால் எதிர்ப்பார்க்க முடிந்ததில்லை.

எந்தப் பிடுங்கலும் இல்லாமல் "அக்கடா" என்று வாய்க்கும் பகல் பொழுதுகளிலும் பிளாஸ்டிக் குப்பிகளையும், பிஸ்கட் பொட்டலங்களையும் சுமந்து வரும் விற்பனைப் பிரதிநிதிகள் விடாக்கண்டர்களாய் ஒலிக்கும் அழைப்பு மணிகள்..... குடிநீர்க் குழாய் பழுது பார்க்க.... எரிவாயு மாற்ற என்று தொடர்ச்சியாக வரும் ஆட்கள்....! இத்தனைக்கும் நடுவே எழுதுகோலையே மறந்தும் கூட எத்தனை மாதங்கள்?

காளிதாசனையும் வால்மீகியையும் போலக் காட்டைத் தேடிக் கொண்டா ஓட முடியும்? இதனாலேதான் எனக்கே உரிய என் சொந்தப் பொழுதுகளாக இந்த இரவுகள் எனக்கு இதம் தருகின்றன! அதுவும் கூட மறுநாள் வேலை நாளாக இல்லாத சனிக்கிழமை இரவுகள் மட்டுமே!
குடும்பமே சற்று ஆற அமரச் சோம்பல் முறித்து எழும் ஞாயிறு காலைகள், முந்தைய இரவின் தொடர் விழிப்புக்குப் பின், எனக்கும் சற்று ஓய்வைத் தந்து மெல்ல விடியும்.

ஒரு மாறுதலுக்காக, இருக்கையை விட்டெழுந்து அலமாரியருகே வருகிறேன். ஐந்து சிறுகதைத் தொகுப்புகள், இலக்கியச் சிந்தனைப் பரிசை வென்றிருக்கும் சிறியதொரு நாவல் என்று.... அவ்வப்போது.... என்னை நான் நிரூபித்துக் கொண்டிருக்கும் சாட்சியங்கள்!

"பச்சை உடம்புக்காரி.... எதுக்கு இப்படி உடம்பை வருத்திக்கிட்டு எழுதிக்கிட்டிருக்கே...! உடம்பு தேறினால்தானே உன் குடும்ப வண்டி ஓடும்! இத பாரு, குடும்பம், குழந்தை குட்டின்னு வந்தாச்சுன்னா அதோட திருப்திப்பட்டுக்கணும்! அதுக்கு மேலே ஒரு பொம்பளைக்கு வேறென்ன...?" குழந்தைகளைப் பிரசவித்திருந்த வேளையில், கையிலுள்ள தாளையும், பேனாவையும் பிடுங்காத குறையாக அம்மா கத்தக்கத்த.... அப்போதைக்கு மண்டையாட்டி விட்டு, ஒளித்தும் மறைத்தும் துண்டு துண்டாய்க் கிறுக்கிப் போட்டு பிறகு ஒன்று சேர்த்து ஓவியமாக்கிய "கொலாஜ்" உருவங்கள்!

நாத்தனார் கல்யாணப் பரபரப்பில் வீடே திமிலோகப் பட்டுக் கொண்டிருக்க.... சாமான்கள் எடுத்துத்தரும் சாக்கில், உள்ளறையில் ஒளிந்து கொண்டு, இரண்டே அனுப்பியாக வேண்டிய சிறுகதைப் போட்டிக்கான கதையை அவசர அவசரமாய்ப் பிரதியெடுத்த நேரங்கள்!

இடுப்பெலும்பு முறிந்த மாமியாருக்குத் துணையாயிருக்க நேர்ந்தபோது, மருத்துவமனையில் கிடைத்த தனிமைப் பொழுதுகளில் "பிரிஸ்கிரிப்ஷன்" சீட்டுக்களின் பின்புறம் கிறுக்கிப் போட்டுப் பிறகு ஒட்டுப் போட்டு உருவாக்கிய குறுநாவலுக்குப் பரிசு கிடைத்த நிமிடத்தில் அடைந்த சிலிர்ப்புகள்!

சிதறுகாய் வில்லைகளாக... அவ்வப்போது சில தெறிப்புகள் என்னிலிருந்து வெளிப்பட்டிருந்தாலும்... எனக்கென்னவோ திருப்தியில்லை...! "பெரிதினும் பெரிது" கேட்கச் சொல்லி... உள்ளேயிருந்து பிராண்டிக் கொண்டே இருக்கும் பாரதி, இன்னும்... இன்னும்... என்று கொட்டத் துடிக்கும் படைப்புச் சூல் கொண்ட மனது.... படைப்புச் சுகத்தின் பூரணத்துவத்தில் மூழ்கி மூச்சடைத்துச் சில முத்துக்களையாவது எடுத்தாக வேணடுமென்ற கரை காணாத தாகம்...!! எனக்கும் ஒரு காலம் வரும்...! எனக்கென்று ஓர் அறை..., இடையீடுகளற்ற சிந்தனைத் தவம் செய்ய வாகான ஒரு தனிமை..., சுமையிறக்கம் செய்து விட்டதில் லேசாகிவிட்ட உள்ளம்..., இவையெல்லாம்.... என் வாழ்வின் அந்திப் பொழுதிலாவது நிச்சயம் வாய்க்கும்! உறுமீன் வருமளவும் வாடியிருக்கும் கொக்கைப் போலக் காத்திருக்கிறேன்!

"என்ன... கைவலி இப்ப எப்படி இருக்கு..." - காட்சிகள் மனத்திற்குள் அப்படியே உறைந்து போய் நின்று விட... ரவி உள்ளே வருகிறார்.

"பிள்ளையோட லெட்டர் வந்ததுதான் சாக்குன்னு உடனே பேனாவைத் தூக்கிவிடாதே! டாக்டர் சொன்னது ஞாபகமிருக்கட்டும்" - எச்சரித்துவிட்டு வெளியேறுகிறார்.

கை விரல்களைப் பிரிக்கிறேன். இரத்தம் சுண்டி, வெளிறிப்போன சோகை பிடித்த விரல்கள்!

வேலையிலிருந்து ரவியும் ஓய்வு பெற்று, அவரவர் வாழ்க்கை தேடிப் பிள்ளைகளும் போய்விட்ட பிறகு, எழுத உட்கார்ந்த ஒரு நாளில், பேனா ஒரு பக்கமும், எழுத்து இன்னொரு பக்கமுமாய்ச் சறுக்கிக் கொண்டு போகப் பொறுக்க முடியாத கைவலியின் கடுமையில் டாக்டரிடம் போகிறேன்.

"இதிலே பயப்பட ஒண்ணுமில்லையம்மா! உங்க வயதுப் பெண்கள் பலருக்கும் இந்த "ஏஜ்"லே "மொனோபாஸ்"னாலே வரக்கூடிய வழக்கமான பிரச்சனைதான் இது! "ஹார்மோன்" கோளாறுகளினாலே எலும்பு, நரம்பெல்லாம் "வீக்"காயிடுது இல்லையா? அதுதான்!... மருந்து சாப்பிடுங்க.... ஊசி போட்டுக்குங்க! முக்கியமா கொஞ்ச நாளைக்கு கை விரல்களுக்கு எந்தக் கடுமையான வேலையும் தரக்கூடாது நீங்க...."

காற்றில் படபடத்த பிரசாத்தின் கடிதத்தை விரக்தியாக பார்த்தபடி, மனசை வேறு திசையில் திருப்ப எண்ணியவளாய் அருகிலுள்ள வார இதழைப் பிரிக்கிறேன். ஒன்றரை கிலோ மீட்டர் நீச்சலடித்து, நாற்பது கிலோ மீட்டர் சைக்கிளை மிதித்துப் பத்து கிலோமீட்டர் ஓடுகிற "டிரையத்லான்" போட்டி பற்றி அதில் ஒரு கட்டுரை வெளியாகியிருக்கிறது. என் நெஞ்சுக்குள்ளும் இன்னொரு டிரையத்லான் பந்தயம் விரிகிறது. அங்கே தோளிலும் முதுகிலும் கனக்கும் பாரங்கள் ஒரு பக்கம் வேகத்தைக் குறைக்க... திசைக்கொன்றாய் இழுக்கும் சக்திகள் தொய்வுகளை ஏற்படுத்த.. முன்னேறியிருக்கும் வேலிகளையெல்லாம் தாண்டிக் குதித்தபடி... ஓட்டத்தை எதற்காகவும்... எந்த இடத்திலும் நிறுத்தி விடாமல், பெண்கள்... ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

நன்றி: தடை ஓட்டங்கள்.

2012 Tamil Rasipalangal Horoscope
Latest Tamil Movies Online Website
Send Greetings in Tamil
Tamilnadu Classifieds - Koodal Business Link