ஆய்வுச் சிந்தனைகள்


தொல்காப்பியர் காட்டும் காலம்

முன்னுரை

தொல்காப்பியர் எழுதிய தொல்காப்பியம் ஓர் இலக்கண நூலாகும். எள்ளிலிருந்து எண்ணெய் எடுப்பது போல இலக்கியங்களினின்றும் தோன்றுவதே இலக்கணம் ஆகும். தொல்காப்பியர் தம் நு‘லில் ஏறத்தாழ 260 இடங்களில் தமக்கு முன்பிருந்த அல்லது தம் காலத்தில் வாழ்ந்த இலக்கண ஆசிரியர்கள் பலரைக் குறிப்பிட்டுள்ளார் என்கிறார். எம்.ஆர். அடைக்கலசாமி (1991-27) தொல்காப்பியர் காட்டும் காலம் என்னும் இவ்வாய்வு தொல்காப்பியர் கூறும் கருத்து, உரைக்கருத்து, பிற கருத்து என்று பகுத்து ஆய்ந்து முடிவு கூறுவதாக அமைகிறது.

தொல்காப்பியர் கூறும் காலம் பற்றிய கருத்து

தொல்காப்பியர் பெயர்ச்சொல்லின் இயல்பை விளக்குமிடத்து
"பெயர்நிலைக் கிழவி காலந் தோன்றா
தொழில் நிலையொட்டும் ஒன்றங் கடையே"
- தொல். சொல்.70

என்கிறார். வினைச்சொல்லின் பொது இயல்பைக் கூறுமிடத்து அது காலம் ஏற்கும் என்று குறிப்பிட்டு உள்ளார். இதனை

"வினையெனப்படுவது வேற்றுமை கொள்ளாது
நினையுங் காலைக் காலமொடு தோன்றும் "
-தொல். சொல். 198

என்னும் நூற்பாவால் அறியலாம். அவர் பெயர்ச்சொல் காலம் காட்டாது. வினைச்சொல் காலத்தை உணர்த்தும் தன்மை உடையது என்ற கருத்தை உடையவர் என இதனால் அறியலாம்.

காலம் எத்தனை?

தொல்காப்பியர் காலத்தை மூன்று என்று கூறுவதை
1. "காலந்தாமே மூன்றென மொழிப"
-தொல்.சொல்.199
2. " இறப்பின் நிகழ்வின் எதிர்வின் என்றா
அம்முக்காலமுங் குறிப்பெடுங் கொள்ளும்
மெய்ந்நிலை யுடைய தோன்ற லாறே "
-தொல். சொல். 200
3. " இறப்பின் நிகழ்வின் எதிர்வின் என்றச்
சிறப்புடை மரபின் அம்முக்காலமும் "
-தொல். சொல். 427

என்னும் நூற்பாக்களால் அறியலாம். மேலும்
"தம்மேல் செஞ்சொல் வரூஉங காலை
நிகழுங் காலமொடு வாராக் காலமும்
இறந்த காலமொடு வாராக் காலமும்
மயங்குதல் வரையார் முறைநிலை யான"
-தொல். சொல். 437

என்பதால் மூன்று காலங்களையும் இறந்த காலம், நிகழுங்காலம், வாராக்காலம் என்று வகைப்படுத்தி உள்ளார் எனவும் அறியலாம்.

கால இடைநிலை

தொல்காப்பியர் காலம் என்ற கலைச் சொல்லைப் பயன்படுத்தி இருப்பினும் அதை உணர்த்தும் இடைநிலை பற்றியோ, அவை எவை என்றோ குறிப்பிடவில்லை.

உரையாசிரியர் கருத்து

தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்களான இளம்பூரணரும் (தொல்.சொல். 197) சேனாவரையரும் (தொல். சொல். 200) நச்சினார்க்கினியரும் (தொல். சொல். 202) காலத்தின் பெயர்களைக் கூறும் நூற்பாவின் உரையில் " இறப்பாவது தொழிலது
கழிவு : நிகழ்வாவது தொழில் தொடங்கப்பட்டு முற்றுப்பெறாத நிலைமை : எதிர்வாவது தொழிற் பிறவாமை " என விளக்கம் நல்கி உள்ளனர். சேனாவரையர், நச்சினார்க்கினியர், தெய்வச்சிலையார் (தொல். சொல். 194) மூவரும் " தொழிலாவது பொருளினது புடைப்பெயர்ச்சி யாகலின் அஃதொருகண நிற்பதல்லது இரண்டுகண நில்லாமையின் நிகழ்ச்சி இல்லை. ஆயினும் உண்டல், தின்றல் எனப் பஃறொழிற்றொகுதியை ஒரு தொழிலாகக் கோடலின் உண்ணா நின்றான், வாரா நின்றான் என நிகழ்ச்சியும் உடைத்தாயிற்று என்பர். உரையாசிரியர்கள் எடுத்துக்காட்டாக உண்டான், உண்ணா நின்றான், உண்பான் ஆகியவற்றைக் கூறுவதால் ட், ஆநின்று, ப் என்ற மூன்று கால இடைநிலைகளைக் கருத்தில் கொண்டுள்ளனர் என அறிய முடிகிறது.

மேலும் தொல்காப்பியர் கூறும்
"தன்மேல் செஞ்சொல் வரூஉங்காலை
நிகழுங் காலமொடு வாராக் காலமும்
இறந்த காலமொடு வாராக் காலமும்
மயங்குதல் வரையார் முறைநிலை யான"
- தொல். சொல். 437

என்னும் நூற்பாவிற்கு எடுத்துக்காட்டுகளாக கூழுண்ணா நின்றான் சோறுமுண்பான் எனவும் கூழுண்டான் சோறுமுண்பான் எனவும் கூறப்பட்டுள்ளது இக்கருத்தையே வலியுத்துகிறது.

பிற கருத்து

1. இறந்த காலம்

தெ. பொ. மீனாட்சி சுந்தரன் இறந்த காலத்தை -த்-. -இன்- என்ற இடைநிலைகளும், பகுதியின் இரண்டாம் அசை இரட்டித்தும் உணர்த்தும் என்பார். அவர் தகரமே புணர்ச்சியால் டகர, றகரமாக மாறுகிறது என்கிறார். (1965:204)
ச. அகத்தியலிங்கமும், எஸ்.வி. சண்முகமும் கல்வெட்டு மொழியில் -த்-, -ச்ச்-, -ஞ்ச்-, -இன்-, -இ-, -ன்-, -ய-, ஆகியவை இறந்த காலத்தில் வந்துள்ளன என்று குறிப்பிடுகின்றனர். (1970:57-62).
மோ. இசரயேல் -த்-, -ட்-, -ற்-, -க்-, -ந்த்-, -இ-, -இன்-, என்பவை தொல்காப்பியத்தில் பயின்ற வரும் இறந்த கால இடைநிலைகள் என்கிறார். (1973:233-235)
தகரமே -ட்-ற்-, -ந்த்-, -த்த்-, -க்- என மாறுகிறது. உண்+த்+ஆன் - உண்டான்
செல்+த்+ஆன் - சென்றான்
வா+த்த்+ஆன் - வந்தான்
படி+த்த்+ஆன் - படித்தான்
நகு+த்+ஆன் - நக்கான்
அண்ணவினமாதல் அடிப்படையில் -த்த் , -ந்த்- என்பவை -ச்ச்-, -ஞ்ச்- என மாறுதல் தமிழில் இயற்கை. எனவே தொல்காப்பியர் காலத்தில் -த்-, -இன்- என்னும் இரண்டு இறந்தகால இடைநிலைகளாக இருந்தன என அறியலாம்.

2.நிகழ்காலம்

உரையாசிரியர்கள் ஆநின்று என்பதனை நிகழ்கால இடைநிலையாகச் சுட்டுகின்றனர்.
கால்டுவெல் கல்வெட்டு மொழியில் நிகழ்காலம் பயன்படுவதைப் பார்க்க முடியவில்லை என்கிறார் (1875:383) பி.சா. சுப்பிரமணிய சாஸ்திரி நிகழ்காலம் என்பது இறப்பல் காலத்திலிருந்து தோன்றியதே என்கிறார் (1934:169)
யூலிபிளாக்கு திராவிட மொழிகளில் இறப்பு, எதிர்கால இடைநிலைகளே தெளிவாக உள்ளன என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். (1945:68)
தெ.பெ. மீனாட்சி சுந்தரன் சங்ககாலத்திற்கும் பிறகு தமிழின் முக்கிய வளர்ச்சி நிகழ்காலங்காட்டாத் தனி இடைநிலைகளை இறப்பல் காலத்திலிருந்து பெற்றமையே என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். (1965:140)
பி.எஸ்.சுப்பிரமணியமும் மூலத்திராவிட மொழியில் இறப்பு, இறப்பல் கால வேறுபாடே இருந்தது என்றும், அதன் பின்னரே இறப்பல் காலத்திலிருந்து நிகழ்காலம், எதிர்காலம் எனத் தனித்தனி காலங்கள் மொழியில் வளர்ந்தன என்றும் குறிப்பிடுகிறார். (1971:329)
சங்க இலக்கிய மொழியிலும், பதனெண் கீழ்கணக்கு மொழிவியிலும் இருகால வேறுபாடே காண முடிகிறது.
கால்டுவெல் ஆநின்று என்பது கூட்டுவடிவம் என்றும், அது கவிஞர்களால் குறைந்த அளவு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்றும் கூறுகிறார். ஆகி என்பது ஆயி என்றாகிப் பின் ஆ என்றானது என்கிறார். (1875:382-383)
சங்க இலக்கிய மொழியிலும் பதினெண் கீழ்கணக்கு மொழியிலும் நிகழ்காலம் உணர்த்த -கின்ற்- என்ற வடிவம் குறைந்த அளவே வந்துள்ளது. மேலும் தெ.பொ.மீனாட்சி சுந்தரன் கூறுவது போல செய்யா என்பதனுடன் இரு அல்லது கிட அல்லது நில் என்னும் துணைவினை சேர்ந்து நிகழ்காலம் உணர்த்தியுள்ளது. வீரசோழிய உரையும் இக்கருத்தையே வலியுருத்துகிறது. (நூ.73-78)
தொல்காப்பியம் துணைவினைப்பற்றித் தனியே கூறாததால் துனைவினைகளில் நிகழ்காலம் உணர்த்தும் தன்மையையும் கூறவில்லை.

3. எதிர்காலம்

தொல்காப்பிய உரையாசிரியர் வாயிலாக -ப்- எதிர்காலம் உணர்த்தியது என அறியலாம்.
யூலிபிளாக்கு -ப்-, -ப்ப்-, -வ்- என்ற இடைநிலைகளே எதிர்காலம் காட்டின என்கிறார் (1954:75). தெ.பொ.மீனாட்சி சுந்தரன் எதிர்காலத்தினைக் குறிக்க பகரம் மிகுதியாக வருகிறது என்கிறார் (1965:33).
ச.அகத்தியலிங்கமும், எஸ்.வி.சண்முகமும் கல்வெட்டு மொழியில் -ப்-, -உம்- எதிர்கால இடைநிலைகளாக வந்துள்ளன என்பர் (1970:64) மோ.இசரேல் தொல்காப்பியத்தில் எதிர்கால இடைநிலைகளாக -ப்-, -ப்ப்-, -வ்- என்னும் மூன்றும் வந்துள்ளன என்றும் வகரம் வினைமுற்றாகப் பயின்று வராமல் வினையாலணையும் பெயராக அமைந்துள்ளது என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளார்(1973:236).
1.ப் - மொழிப (தொல். எழு. 105)
ப்ப் - கிளப்ப (தொல். சொல். 118)
வ் - செய்வது (தொல். சொல். 112)
ஆ.வேலுப்பிள்ளை -வ்-, -ப்- இரண்டும் எதிர்கால இடைநிலைகள் என்றும் இவை செயப்படுபொருள் குன்றிய வினைகளில் வருமென்றும் கூறுகிறார். -ப்- செயப்படுபொருள் குன்ரா வினைகளாக அல்லது பிறவினைகளாக வரும் என்பர் (1979:206).
எனவே -ப்-, -வ்- இரண்டும் எதிர்கால இடைநிலைகளாக தொல்காப்பியர் காலத்தில் இருந்ததை அறியலாம்.

நன்றி: தொல்காப்பியம் காலமும் பண்பாடும்

2012 Tamil Rasipalangal Horoscope
Latest Tamil Movies Online Website
Send Greetings in Tamil
Tamilnadu Classifieds - Koodal Business Link